Heen en terug naar Mongolie. Met vier dagen Moskou als besluit. Een fantastisch land. Maar vrijwel nergens steden, laat staan internetcafé´s. Bovendien hadden we onze tijd hard nodig om de rondreis te maken, tijd om uitgebreid te internetten hadden we niet. Tenslotte heeft ook de digitale camera het opgegeven. Dus wel Nadaam gezien, het feest ter gelegenheid van het uitroepen op 11 juli 1921 van de Mongoolse onafhankelijkheid (van China, niet van Rusland...). Maar dus geen foto´s.

Vrijdagavond op spitsuur vertrokken. Per taxi vanaf Avenida Cordoba, ruim een uur reistijd naar Ezeiza voor 55 pesos (omgerekend 12,50 euro). Bijna 24 uur onderweg. Zaterdagavond op Schiphol. Hoewel afspraak gemaakt om te worden afgehaald: niemand...

Oorzaak: onduidelijkheid of "thuisreis op vrijdag" betekent dat je vrijdag vertrekt (onze interpretatie) danwel arriveert (helaas de foute interpretatie). Gevolg: eindeloze navraag bij Iberia, waar in Nederland kunnen Lex en Helma nu zijn ?? ... in het vliegtuig onderweg, dus.

 

Enfin, in de automaat kopen we treinkaartjes naar Maastricht en gaan naar het perron. Leuke verrassing van de NS: er rijden geen treinen van Schiphol naar Utrecht. Je moet met de bus... waardeloos slepen met 6 koffers... alle tussenstationnetjes onderweg af.. typisch geen zin in. Vraag aan het loket: "Waarom meldt de NS niet op de kaartautomaat dat er geen treinen rijden naar Utrecht ?" Antwoord: "meneer, we verspreiden een week van te voren overal in Nederland folders met de aankondiging."

Nogal kortzichtig, dus. Zouden ze bij de NS niet weten dat sommige reizigers uit het buitenland komen, bijvoorbeeld op Schiphol ?

 

Van station Maastricht naar huis met de taxi. Ritje tussen de 5 en 10 minuten, kost ook 12,50 euro. De voordeur is welhaast geblokkeerd door een dubbeldikke stapel post.

Welkom thuis ! Fantastische reis gehad in Argentinië !

Donderdag 25

's Avonds met bus 140, vrijwel directe lijn naar Salon Canning. Aldaar doen we eerst de les, van Damian net als vorige week. Hij besteedt wederom veel tijd aan pastechniek en richtingen, de eigenlijke variatie is min of meer bijzaak, het hulpmiddel om de techniek aan te leren. Valt niet mee!

 

Daarna de salon tot een uur of twee. Rond middernacht onderbroken door taart omdat iemand verjaardag viert, en rond 1 uur is er een dansdemonstratie van een paar dat goed, maar vooral heel snel kan dansen. Tip: niet doen als de vloer te glad is !

 

Vrijdag 26
Hoewel goed geslapen vannacht, is het nu toch noodzakelijk om echt iets te ondernemen tegen de tandpijn van Helma. Dus weer bellen (via Voipbuster, goedkoop maar kan de andere kant ons wel goed verstaan ...?) maar hetzelfde verhaal als de vorige keer: na enig onduidelijk heen-en-weer gepraat wordt opgehangen. Gebeld naar het British Hospital. Daar krijg je een bandje in rap spaans maar als je niks doet krijg je een mens aan de lijn. Die vervolgens haast onverstaanbaar ons zegt een ander telefoonnummer te bellen. Ze moet het nummer wel 8x herhalen, zo onduidelijk komt het over. Maar ... geen gehoor op het betreffende nummer !

 

Laatste oplossing: we gaan naar de taalschool. Weten jullie nog dat we aan het begin van de vakantie zo tevreden waren over de taalcursus ? Welnu, we komen binnen en in no time hebben we een afspraak te pakken voor vanmiddag 2 uur bij een tandartse hier 3 blokken vandaag. Zo snel geregeld, na al die vergeefse telefoonmoeite...

 

Tot 2 uur gaan we inpakken, alle koffers tot het randje vol met meegebrachte spullen en nieuw gekochte spullen. Bijvoorbeeld de verse wapenen van Helma: cuatro tacones. Het lukt net wel om alles wederom in 3 koffers en 3 tassen te passen. En dan gaan we naar de tandarts. Aardige vrouw. Na de beoordeling van het kwaad vraagt ze enigszins bezorgd: waarom hebben jullie zolang gewacht met hulp zoeken? Hmmm... Helma krijgt een antibioticum voorgeschreven om de ontsteking te onderdrukken en dan kunnen we gaan. Er wordt dus niet geboord of anderszins, maar dit is maar tijdelijk, het is geen oplossing.

 

En nu is het wachten op de mensen van het apartement. Die komen de sleutel terughalen en de borgsom terugbrengen. Aansluitend gaan we per taxi naar het vliegveld, daar eten we wat en dan tegen 10 uur vliegen we weg. Voorlopig is dit dus het laatste verslag geweest ! Ciao !

Dinsdag 23
Gisteravond doorgehaald in Club Gricel. Door de club-regeldame worden we aan een tafeltje gezet bij een stel Canadezen uit Vancouver, Joanna en Steven. Die hebben we al eens eerder gezien, maar niet eerder mee gesproken. Leuk met ze gepraat over de tango-scene daar en over schoenen kopen hier. Joanna heeft 6 paar gekocht en Steven 5 paar! Het is druk, maar desondanks redelijk fijn gedanst. Bij ons dansen zelfs af en toe nog een aanwijzing van Damian kunnen toepassen... Het is al na 2 uur als we per taxi thuis worden gedropt. Buenas Noches nachtportier!

 

Helaas: toch om 7 uur op om te bellen naar de tandarts in Nederland. Helma heeft namelijk geleidelijk meer last van een bepaalde tand, dus moeten we een afspraak maken. Maar de tandarts is alleen vóór half 1 bereikbaar ... door het tijdsverschil is dat hier half 8 's ochtends ... que lastima !

 

Helma doet nog éénmaal een les Técnica para mujeres, de opbouw van al die lessen is namelijk hetzelfde. Eerst kleine opwarming, dan basiselementen van houding, staan en lopen (buik aanspannen, voor de rest alles ontspannen, cola (=staart) incluis) en voeten gaan altijd mooi parallel langs elkaar. Daarna adorno's, versierinkjes die de vrouw kan toevoegen aan de passen die de heer leidt. Talloze varianten hoe je kan verfraaien ! Maar Helma is niet zo'n versierder...

 

Vooraf ontbijt op het Plaza de Comidas in Galerias Pacifico, gewoon iets met koffie en factura's: kleine koffiebroodjes, bladerdeeggebakjes. Medialuna's zijn daar een eenvoudige vorm van, hier kun je ook kiezen voor toestanden gevuld met pudding of chocoladepasta, en met vruchtjes erop. Lekker. De middag aan onszelf, om dingetjes te doen. Belangrijk: oefenen voor Damian. En dit weblog natuurlijk. En een middagdutje, da's duidelijk, 't is vakantie.

 

's Avonds opgedirkt, Helma in mooie rooie jurk en ik in strak zwart, naar Confiteria Ideal waar twee oude corifeeën een les geven, Osvaldo en Coca Cartery. Een klein, mager mannetje met nauwelijks een tand in zijn mond en een klein wat dikker vrouwtje in omajurk. Zelfs Helma steekt een kop boven ze uit. We zijn ietwat vroeg (Hollanders nietwaar) dus zetten we ons aan een goed tafeltje aan de kant. Opeens komt er een groep van wel 40 toeristen binnengedenderd, allemaal middelbare leeftijd maar geen van allen erg dansant. Komen ook voor diezelfde les !

 

Dus Osvaldo zet mannen aan de ene kant, vrouwen aan de overkant, en hij doet met ogen dicht de basico voor, doe maar na. Wij zijn dan al afgehaakt en overwegen ons geld terug te vragen, voor beginnersles komen we niet. Maar dat is al gezien, en al improviserend is er opeens een andere docent gevonden voor de beginners zodat Osvaldo en Coca hun aandacht kunnen besteden aan het andere gevorderden-paar en ons.

 

Merkwaardig is dat hij nauwelijks woorden gebruikt. Hij roept van Mira! (kijk!) en No no! en heel soms Si! Bueno! Maar meer kan hij kennelijk niet zeggen. Voorts is zijn didactiek vooral gericht op het aanleren van een bepaald stapje. Doe je dat stapje, hoe klunzig ook, dan is-ie blij. En flink met je armen duwen enzo. Anders gezegd: bepaald matig lesgeven; niet alle argentijnen zijn begenadigde docenten.

 

Opeens is de les afgelopen en begint de milonga. Er zijn de nodige locals binnengedruppeld, vooral oude mensen, o.a. een heertje met een hoedje op, maar ook wat jeugd (Daarover straks nog wat). Door het grote aantal toeristen is vanavond de tafelschikking niet strikt heren ene zijde-dames andere zijde. Bovendien zijn de cortina's behoorlijk lang (opdat de ouwetjes kunnen uitrusten?). In principe wordt dan de vloer ontruimd, maar nu beginnen de toeristen juist ongeorganiseerd te deinen op non-descript muziek .... al met al nogal rommelig vanavond. Maar we dansen relatief prettig, en van het tafeltje naast ons krijgen we een spontaan complimentje dat we mooi dansen. Gracias !

 

Helma had al eens gehoord dat het dansen in Confiteria Ideal qua niveau niet hoog staat aangeschreven. Terecht. Bijvoorbeeld zien we het heertje met hoedje met diverse dames schuifelen. En een keer zie ik hoe een jong meisje hem botweg midden op de dansvloer in de steek laat en wegloopt, hij blijft verbluft op de vloer achter, alleen. Toch is hij niet de ergste. Er is 1 paar dat de kroon spant. Ze zijn niet van de vloer weg te slaan, elke dans doen ze mee. Maar hoe aburrido !! Ongeïnteresseerd kijkend schuifelen ze over de vloer. Hij rukt, duwt en trekt aan zijn dame, ze is iets langer dan hij en heeft dus constant kromme benen. En ze huppelt, als hij onnavolgbare schuifels maakt, ze gaan heel gevarieerd te keer. Als hij een gancho maakt is het of hij door haar been wil breken. Niks tango is elegantie en passie. Maar wel een spectaculair kijkspel, zo slecht als ze dansen.

 

Daarentegen wordt op een gegeven moment een serie chacarera's gedaan, komen er enkele jonge stellen op de vloer. En die kunnen dansen ! Spectaculair goed en passioneel. De mannen improviseren, de een nog beter dan de ander, de meest explosieve varianties, hoge benen, dubbele pirouettes, als haantjes pronkend tegenover hun dame. Die verleidelijk voor- en achterwaarts danst, zich van alle kanten laat bewonderen. Op de laatste tel van de dans staat hij als een huis en omarmt zijn veroverde dame, op de laatste stel komt zij naar voren en laat zien dat ze voor deze man kiest. Wat een expressieve dans !

 

Eh... Helma en ik kennen de pasjes van de chacarera maar wagen ons nu even niet op de vloer ...

 

Woensdag 24
Omdat Helma geleidelijk steeds meer last heeft van haar tand, proberen we een tandarts te vinden. Eerst naar de CZ helpdesk in Nederland gebeld, die geven namen van 2 mogelijke tandartsen in BsAs. Maar de ene neemt niet op -vermoedelijk is de praktijk daar weg- en bij de ander worden we aan de telefoon merkwaardig behandeld, althans voor zover ik het spaans kon volgen. Assistente vraagt "wie heeft u naar ons verwezen?" antwoord "onze zorgverzekeraar" respons "dat gaat niet, we hebben geen overeenkomsten met verzekeraars" antwoord "maar dat is niet erg, we zullen zelf betalen" respons "como?"... en ze hangen op. Wat moet je daar nu mee ? Aandachtspuntje voor de CZ hulplijn in Nederland !

 

Om 1 uur de derde en laatste privé-les bij Damian. Hun baby is overigens inmiddels weer thuis uit het ziekenhuis, die is even ter observatie geweest en nu gaat 't weer goed. De les behandelt wederom basale onderwerpen: ocho adelante (nogmaals), en ocho atraz. Waarbij Damian de bewegingen, leiden en volgen, soeplesse en gratie in de bewegingen opschoont. Mooi ! Maar wat moeten we veel afleren ...

 

Tegen half 3 staan we weer buiten en nemen een taxi naar de Jardin Japones, beschreven als een "oase van rust in de drukke stad". We brengen er enkele genoeglijke uren door, lekker in de schaduw van enkele mooie bomen want het is een prachtige, warme dag. En inderdaad, een redelijk rustige plek. Afgezien dan van de groepen schoolkinderen die bezit nemen van de paden, en afgezien van de torenflats rondom het park die op je neerzien, en afgezien van de veertien-baans stadsautoweg (zelf geteld!) pal aan de achterzijde van de tuin, en afgezien van de opstijgende vliegtuigen die overkomen.

 

Tja, en dan weer aan het werk. Naar de straat Anchorena, schoenwinkel Loló Gerards, om de eerder gekochte hoge hakken nummero's 2 en 3 op te halen (moest nog een kleinigheid aan gebeuren). De gelegenheid te baat nemend scoort Lex ook nog effe een paar dansschoenen.(lak met suede, flashy!). Vervolgens Canyengueles, wederom in dat ene kleine achterzaaltje achter een café iets verderop in de straat. Sjofel, lawaaiïg publiek in het café, lawaaiïge ventilator op maximum, geen goede geluidsomstandigheden. Maar we doen het vooral omdat we de instructie-dvd willen hebben die de docent vandaag meebrengt. Oeps ... vergeten ... jullie zouden die toch zaterdag pas willen hebben? Eh nee, we vertrekken al overmorgen ... hoe nu ?

 

De oplossing: we gaan na afloop van de les (en na afloop van het uitgebreid napraten), met de docent mee naar zijn huis in San Telmo om alsnog de instructie-dvd te halen. We zijn even in het huis ... wat een studentenkot ! Een jongenstroep ! Alles schots en scheef, de tafel bezaaid met post, glazen, het gebruikte servies van gisteravond niet afgeruimd, computerdisks erbij, krant. Wasgoed her en der op de grond, niks aan de muur, computer een centrale plaats in de kamer. Maar hij vindt snel de gezochte dvd, hebben jullie het NTSC-systeem of PAL (dat laatste) en wil je espagñol of ingles (dat laatste). Per bus gaan we terug naar Paraguay. Hij moet nl. nog avondeten. Om 2 uur rollen we in bed.

 

Donderdag 25
Geld tellen: we komen tekort om vandaag en morgen door te komen. Tel maar mee: vanavond nog naar Salon Canning voor een dansles (van Damian), dan salon en taxi naar huis. Maaltijden, en de taxirit naar het vliegveld Ezeiza kost ook circa 70 pesos. Dus een beetje zuinig aan doen vandaag, laten we gewoon effe nergens heen gaan. Gelukkig maar: het is nu 2 uur 's middags en het dondert en bliksemt en plenst en waait ... wat een geluk dat we gisteren al in de Jardin Japones waren en dat we nu thuis zitten, in onze eigen oase van rust!

Maandagavond naar Club Gricel geweest. Er was een dansoptreden, een filmpje krijg je te zien als je hier klikt (opent in nieuw venster, QuickTime player vereist, circa 5 Mb dus circa 5 minuten tijd nodig om te laden...)

 

En van de dansgroep Sol Argentina ook een filmpje klaargezet. Krijg je te zien als je hier klikt (opent in nieuw venster, QuickTime player vereist, circa 15 Mb). Deze film is 3x zo groot, dus wachttijd is navenant langer... maar zeker de moeite waard ...

Maandag. We ontbijten oud brood van zaterdag. We kunnen nergens iets anders kopen dan zielige stukjes wit stokbrood. Af en toe bij een eetgelegenheid krijgen we wel stukjes volkoren-stokbrood maar dat zien we nooit in de supermercado. En dan is de werkster er al. Die giert in een uur het appartement door, ze maakt schoon maar met heel veel heilige dagen hoor. Ondertussen houdt ze in vloeiend spaans een heel betoog tegen ons. Na haar vertrek vergelijken Helma en ik wat ze volgens ons verteld heeft: onze vertalingen lijken maar een klein beetje op elkaar ... dus tenminste een van ons beheerst de taal nog niet helemaal voldoende, zal ik maar zeggen.

 

Comme il faut is een atelier voor dames-dansschoenen. In een betere straat in een betere buurt. Het is geen winkel aan de straat, je moet aanbellen en dan een trap op en dan een kamer in die aanvoelt als, ja als een boudoir. Waar drie dames al lekker aan het tutten zijn: eindeloos passen van dansschoenen in eindeloos veel kleuren en modellen met eindeloos hoge hakken. Blauw, of goud in krokodil-design, of met rode bandjes, of juist bruin met roze; de vloer ligt bezaaid met dozen en de verkoopsters brengen telkens meer. No tienen unos en negro y plata? Hebbu ook in zwart en zilver? En jawel hoor, een sexy paar in juist deze kleurcombinatie, met terribile hoge hakken en wat staan ze mooi. Dan heb je die prijs er wel voor over ... rijker en armer gaan we naar buiten, terwijl de drie andere dames nog lekker in de weer zijn met nog andere schoentjes.

 

Het plan om vervolgens naar de Jardim Japones te bussen valt in duigen omdat ik gisteren alle muntjes uit de portemonnee heb gehaald; sorry! Dan maar naar Avenida Santa Fe, waar de fraaiste boekwinkel is die we kennen: een prachtig verbouwde theaterzaal, met 3 balkons, mooie opstelling van boekenkasten, en overal lezende mensen. Tien keer mooier dan de Dominicaner Kerk in Maastricht die in vergelijking een boekenramsj is, tijdelijk ingetrokken in een lege verkoophal.
We scoren een lichte maaltijd (het voormalig podium dient nu als café), een boek (in het spaans), 3 mooie tango-cd's, en ook enige muntjes waarmee we de bus betalen naar Damian voor onze tweede privé-les. Alwaar we te laat aankomen omdat de bus onverwacht een flinke omweg maakt.

 

Maar goed, de les is er niet minder hartig om: ditmaals is het thema de "ocho voorwaarts". En wat moeten we daar een hoop werk aan doen ! Zo ongeveer elk detail van onze uitvoering kan vloeiender, mooier, beter, duidelijker, het uur vliegt om. Ja, zegt Damian, we moeten het een beetje opschonen. Hmmmm .... wordt het ooit wel wat met onze tango ?

 

P.S. we hadden na onze vorige les geoefend, en dat had ons juist het prettige gevoel opgeleverd dat we het nu beter doen.

 

P.S.2 we hebben een nieuwe les afgesproken voor woensdag.

Kansloos
Zaterdag 20 oktober. De vakantie begint op te schieten: over een week zijn we thuis. Dus we krijgen haast om "alles" te doen, wat natuurlijk niet gaat lukken om twee redenen: in zo'n grote stad is altijd wat te doen, enne ... hadden we geen vakantie?

's Middags lessen: tecnica para mujer, alleen voor Helma dus, en vervolgens Canyengue-les. Daarna eten, nog maar eens ergens kijken naar mooie dansschoenen maar niks gekocht, en het is alweer avond dus omkleden.

 

Want, verrassing, we gaan tango dansen! Helma op haar nieuwe blauwe-wauwe hakken. Wij komen als stel binnen, dus zet de gastheer ons aan een tafeltje aan de korte kant en achteraan. Voor een paar centen bestellen we dos chiquititos cafes cortados, agua mineral en later ook nog empañadas om iets te eten. En we dansen, indachtig de nieuwe stijl die Damian ons heeft aangereikt en die we ons nu eigen moeten maken. Op de nieuwe manier danst veel rustiger, voelt goed. Maar uiteraard vervallen we om de haverklap in oude fouten, zoals: te abrupt leiden, onzeker staan, in elkaars "terrein" komen met neuzen tegen elkaar (ja, van de voeten wel te verstaan). Enfin, het gaat goed, dit is een leuke plek.

 

Er zijn een paar lange dames en daar wil ik wel mee dansen. Maar zoals gezegd, wij zitten opzij achteraan. Er zijn niet veel stelletjes net als wij, kennelijk komen de meeste mensen hier of alleen, of in een groepje met alleen dames of alleen heren. De gastheer plaatst dergelijke dames aan de ene zijde van de zaal langs de lange kant, heren daartegenover langs de andere lange zijde. Als de lange zijden vol zijn, begint hij de alleenkomers langs de korte kanten te plaatsen, vóór de stelletjes erachter. Zodoende zitten er vlak voor mij een stuk of tien heren, waaronder ook enkele erg lange mannen. Eentje vlak voor mij is langer dan ik ... maar ik ben niet echt jaloers hoor want hij danst niet zo mooi.

 

Ik heb in het geniep een paar foto's geschoten van deze opstelling; het is namelijk not-done om tijdens een salon te fotograferen want mensen stellen prijs op hun privacy en willen al helemaal niet op internet terecht komen. Toch maar gedaan ...

Tijdens de cortina's, de korte pauzes tussen setjes dansmuziek, is het een spervuur van blikken naar de overkant: zullen wij dansen ? Een korte hoofdknik is ja, wegkijken is nee. Tijdens het dansen is dit spel niet goed meer mogelijk, vanwege de dansers op de vloer die in het blikveld staan. Truuk die ik enkele mannen zie toepassen is opstaan en "gezellig" even ergens anders gaan staan om de blik van een dame te vangen.

 

Het moge duidelijk zijn: ik ben kansloos. Dames kijken niet in mijn richting, en als ze al helemaal opzij kijken dan zien ze mij toch niet vanwege die mannen voor me. Aan de andere kant: ook wel lekker veilig. Want vang ik een keer de blik van een dame op, ga ik met haar dansen, is ze een kop kleiner dan Helma.

 

Dagje Mataderos
Op zondag is er in de wijk Mataderos een leuke wijkmarkt, ook met folklore-dansen. We zitten 50 minuten in buslijn 126 a raison de 80 centavos p.p. (ongeveer 18 eurocent) en dan zijn we er. De busrit erheen wijst uit: Buenos Aires is een grote stad, maar niet mooi. Heel veel saai en steen, veel is ook vuil en gebroken. We hebben tuintjes gezien bij één blok huizen, verder niet.

 

Mataderos betekent slagers. Het is de oorspronkelijke wijk van de slachthuizen. In de oude veemarkt is nu de Feria de Mataderos. Meteen als we uit de bus stappen bij een parkje, zien we de eerste stalletjes. Eerst nog met kleren en huishoudelijke spulletjes, maar naarmate we dichter bij de veemarkthal komen worden het meer kunst en vooral kunstnijverheidsproducten.
Dat hebben we al eerder gezien: alle bij ons inmiddels ouderwetse technieken zijn hier nog in zwang. Haken en breien (vesten, omslagdoeken en babyslofjes, poppekleertjes!), macramé (lampekappen, polsbandjes, riemen, tassen), emailleschilderen, sieraden van kralen al of niet met macrame. Maar verder ook de specialiteiten van de streek: zilverwerk (mate-bekers, sieraden), houtwerk (doosjes, speelgoed) en spullen met koeiehoorn of leer. Ook etenswaar in de vorm van jammen en olie en wijn en gebak.

We lopen langs een aantal rijen en gaan dan maar eens koffie drinken. We horen muziek van het centrale plein. Een soort Imca Marina op zijn Argentijns. Maar juist als we weer verder gaan na de koffie horen we een intrigerend getrommel.

 

We gaan erop af en zien een grote groep mannen en vrouwen in gauchokledij met trommels in de weer. Heel gedisciplineerd en opzwepend. Het wordt een fantastische show van deze groep "Sol Argentino". Na het trommelstuk een dans, daana een dans met percussie van de trommels en met bola's, de houten of leren ballen aan een touw waarmee gaucho's vee vangen. Ritmisch draaien de mannen hun ballen aan alle kanten om zich heen met aantikken van de grond. Dat tikken plus de trommels plus hun gestamp geeft een fantastische percussie: echt een spetterende show. We hebben het op de foto, maar ook op filmpje.

 

Daarna weer blikmuziek en kleine muziekgroepjes met vooral volksmuziek, waarop mensen van hier meedansen. Een fantastisch gezicht hoe echt allerlei mensen eerst chamamé (een soort wals) dansen en later een hele serie chacarera's. Een rijdans die ook wel op tangosalons wordt gedaan (wij hebben hem geleerd in Aken bij de tangschool daar, maar durven hem niet hier mee te doen).

 

We bekijken de rest van de markt en eten een choripan (broodje met worst) van een van de vele parilla's die er zijn. We bekijken het museum, met allerlei oude troep.

 

Buiten begint dan zo ongeveer het ringsteken van de gaucho's. Een stuk straat is afgezet en met zand bestrooid. Verderop staat een houten constructie van twee palen en een lat over de weg, en daaraan hangt een stukje rubberslang met een ringetje er aan bevestigd. Een viertal volwassen gaucho's, twee jonge jongens en een klein jongetje proberen in volle galop met een kort stokje door de ring te prikken. Ze gaan op zo'n 100 meter afstand staan en als de weg vrij wordt gegeven, brengen ze het paard op volle snelheid, ze gaan rechtop in de stijgbeugels staan, nemen het stokje, dat ze tot dan tussen hun tanden hebben, in de hand en mikken op het ringetje. Dat heeft niet meer dan 2 cm doorsnee, dus het komt wel precies. Minder dan de helft van de keren lukt het en dan gaat er natuurlijk gejuich op, en een Fuerza Aplausa!

 

Bij de vijfde ronde hebben we het wel gezien en gaan terug. Met de bus naar Plaza de Mayo en lopen naar huis. Het is tegen half zeven als we er weer zijn. Best moe.

Om 9 uur nog even eten, bij de chinees. Krijgen we ook eens groente. Voor 15 peso's pp een tenedor libre, dat wil zeggen buffet en zoveel als je wilt. We hebben grote keus, ook groente, en voor het eerst sinds lange tijd een toetje.

 

Het is een populaire tent zowel bij gezinnen als bij "dames" die in de buurt werken. Lex heeft namelijk als hij toevallig wat alleen loopt over de winkelstraat Florida al diverse keren een kaartje in handen gedrukt gekregen van leuke "clubs" in de buurt, met blote plaatjes.
Toen we hier bij de chinees de eerste dame zagen met een veel te kort rokje waren we alleen verbaasd dat iemand zo durft rond te lopen. Maar toen we zagen dat bij haar vriendin de borsten bijkans uit haar truitje vielen, ging er een belletje rinkelen. En toen er daarna nog 4 schaars in de veel te strakke kleren zittende dames binnenkwamen hadden we het wel door.

 

Enfin, goed gegeten en nu eerst naar huis en dan naar bed.

Tortoni
Donderdag 18. Plan vandaag: Plaza de Mayo (op donderdag lopen de Moeders kennelijk nog steeds), plus museum van de stad Buenos Aires. En plan voor vanavond: Salon Canning, eerst les van Damian Esell (ja echt, van Damian!!) en dan lekker dansen.

 

Van het eerste plan komt niet veel terecht; en de moeders hebben we niet gezien. Via de voetgangersstraat Florida komen we wel op Plaza, maar het is warm en tegen de tijd dat we er zijn heb ik allang geen zin meer. Niet in het kleine authentieke marktje achter de Cabildo (piepklein in vergelijking met de Cabildo van Salta). Niet in gezellig rondkijken op het plaza. Dan maar naar het museum van de stad. Maar dat is ook een teleurstelling: ze hebben twee kleine wisselende tentoonstellingen. Onderwerpen: de verschillende religies in de stad, jodendom, christendom, islam, met wat foto's van de kerkgebouwen. En: kinderspeeltjes. Hmm, allebei bijster niet-interessant.

 

Dan maar naar een cd-winkel, in arren moede. Halverwege nog even neergestreken in Café Tortoni, al een eeuw oud ofzo en leuk om te zien: alle toeristen nemen volop foto's (wij ook). Op een gegeven moment vraagt het meisje aan de tafel naast ons: "wil je een foto maken van mij" ... ze is uit Utrecht. Ik zeg ja, als je met mij een tango wilt dansen ... helaas. Zij gaat vanavond niet naar Salon Canning maar naar Mano a Mano. Jammer

 

De cd-winkel is een goeie, want de verkoper komt met suggesties van cd's die ons daadwerkelijk ook aanstaan ("esta nos gusta" = deze staat ons aan; "compro los cinco"= ik koop ze alle 5). Honderdvijftien pesos armer, circa 24 euro, terug op honk.

Met de taxi naar Salon Canning, 12 pesos, alwaar Damian al met de les begonnen is. Hij doceert een eenvoudige pas, maar gaat heel precies in op de technische details. Zodanig dat de moeilijkheid niet ligt bij de stapjes, maar in de correcte, vloeiende uitvoering ervan. Oef !

 

Aansluitend begint de salon, 11 uur 's avonds. Normaal zou je verwachten dat het druk wordt maar dit is een uitzondering: het blijft rustig. Als Helma en ik dansen hebben we de helft van de vloer voor ons alleen; wel zitten er een stuk of 20 mensen te kijken. Dat is tango in Buenos Aires, niet alleen het zelf dansen maar ook: zien en gezien worden. En dan wil je natuurlijk geen modderfiguur slaan. Behalve de kwaliteit en techniek die Damian zojuist heeft uitgelegd en laten zien, probeer ik dit keer bovendien mijn schoenen schoon te houden ! Want binnen de korte keren zijn mijn schoenen aan de bovenkant telkens bestoft en vuil. De argentijnse mannen zie ik zelden of nooit met een smet op de schoen. Hoe doen ze dat ??

 

Ik dans met een lange dame. De donde sos ? De Holanda ... zij komt ook uit Utrecht. Ze is hier samen met twee vriendinnen ... daar zit café Tortoni ook ! Wat blijkt: het gebouw heet Salon Canning, maar de activiteit die hier nu is georganiseerd heeft een eigen naam: Mano a Mano. Het dansen met Tortoni (ik weet niet hoe ze eigenlijk heet) gaat redelijk, maar niet super. Met Helma gaat wel goed, tot we te moe zijn.

 

Hou maar op, ik zie het al
Gisteravond met Damian privé-les tango afgesproken: tussen 1 en half 2 zullen we bij Damian en Nancy thuis zijn. Met de metro naar halte Malabia (70 centavos p.p.), dan nog circa 7 blokken lopen. Een huis-entree met tralies en dubbele sloten. Maar als we binnen zijn een leuk paleisje. Ze hebben 2 kleine appartementen gecombineerd, op de begane grond een muur doorgebroken zodat ze nu een tamelijk grote dansvloer hebben. Mét parket en grote spiegels, en met een groot raam dat uitzicht biedt op een klein tuintje.

 

We lessen één uur. We zullen eerst een dansje doen zodat hij daarna tips kan geven, dus we gaan klaarstaan. Stop, dat kan beter. Dit fout, dat fout, opstrekken, hombros breed maken, niet hoofd naar voren knikken ... beter. Dan mogen we echt beginnen. We doen 2 passen .... hou maar op, ik zie het al ....

 

We zijn het hele uur intensief bezig geweest met alleen het verbeteren van de basispas. Balans, richting, pas, intentie, drive, voetplaatsing, stijl, leidinggeven, vloeiende uitvoering ervan. Oef !

 

Twee troosten. Ten eerste: het komt ook de argentijnse mannen niet aanwaaien, er zijn er genoeg die er ook niet veel van bakken (natuurlijk zijn er hier ook mannen die er wél veel van bakken). Ten tweede, met de techniek voor de basispas leg je in feite de basis voor alle passen.

 

Na de les praten we nog even na, we bewonderen de baby en geven de uit Nederland meegebrachte blauwe muisjes (beschuitjes hebben we niet meegebracht en in Buenos Aires zijn die niet te koop). Daarna bekijken we de buurt Palermo Viejo. Hoewel de gids stelt dat dit een van de betere buurten is, met schilderachtige straatjes, vinden we het maar zo-zo. Echt sjiek is het nergens. Komt dat mede omdat alle huizen pal aan de straat staan, zodat je nergens tuinen hebt ? Overal zie je tralies voor de ramen, tralies voor de balkons. Kennelijk nogal wat last van inbraak ? Er staan wel bomen langs de straat hier, en de trottoirs zijn meer dan 1 meter breed, maar nog net zo vaak kapot als elders.

 

Thuis vallen we op de bank in slaap. Het vakantiewerk voor vandaag zit erop.

Gek is dat. We zijn een maand lang in Argentinië, maar komen toch dagen te kort. Desondanks houden we vandaag toch een soort vakantie. Vandaag, maandag 15 oktober, is Dia de Colon, formeel valt dat op de 12e maar de feestdag wordt in Argentinië altijd gevierd op de eerste maandag erna; hebben ze altijd lekker lang weekend.

 

Toch staan we bijtijds op omdat misschien de werkster komt. En ja hoor, die jaagt in een uurtje door het apartement heen. Naar Maípu, dat is de straat parallel aan Florida. Daar is een salon Bohemiens waar we vanavond misschien heen willen, maar we willen effe checken of het wel doorgaat ivm Dia de Colon. Hmmmm ... geen info op de deur, gesloten. Gokken we het vanavond ?

 

Dan sloompjes aan gedaan. Iets gegeten in een bar op een hoek. In dit district, het "microcenter" genoemd, is werkelijk op elke straathoek een cafe/restaurant en ook altijd druk beklant. Koffie met medialuna's, het standaard ontbijt. Geld gehaald, komen we ook al tekort. Thuis op de bank. Helma leest Harry Potter in het Spaans, Lex werkt het weblog bij. We maken een planning voor de dagen dat we hier nog zijn, o.a. willen we nog lessen volgen bij Damian en Nancy, onze favorieten. De to-do lijst is nog behoorlijk lang: zoals gezegd, eigenlijk komen we dagen te kort.

We vermannen ons en doen een les, combinaciones en ambrazos cerrado. Best aardig. Maar de salon op Maípu ... die hebben we niet gehaald.

 

Dinsdag 16 oktober
... maar vandaag doen we wel de nachtelijke salon op Maípu. Leuke tent, gezellig druk, en ook al op loopafstand van ons appartement.
Als we midden in de nacht teruglopen naar huis voelen we ons best veilig. Ondanks dat nogal wat arme mensen in de weer zijn: straatherstellers, afval-sorteerders, hier en daar slaapt iemand in een portiek.

 

Los Restjes del Tango
Woensdag een vrij druk programma. Eerst wandelen naar het Ecologisch reservaat dat ingeklemd is tussen de stad en de rivier. Het is warm, erg warm en Lex valt af en toe bijna in slaap. Hij valt trouwens ook op weg erheen, op een kruispunt wil hij oversteken maar stoot dan zijn kop verschrikkelijk tegen de paal met straatnaambord. Die hier te laag hangen, vlak boven ooghoogte. Wat zijn ze klein, die Argentijnen.

 

Eind van de middag terug, even bijkomen. Dan met een volle bus 140 naar de straat Anchorena waar Helma de adressen van schoenwinkels heeft. Alleen, de adressen zijn we vergeten... maar gelukkig vinden we de winkels toch. En Helma vindt schoenen naar haar gading, rooie en zwart-met-rood-streepje. Ze moeten nog even iets bijgesteld worden en dan halen we ze op. Ze zijn al aanbetaald. Doel gehaald: 3 paar hoge hakken.

 

Maar door die aanbetaling zitten we opeens aardig door ons geld heen. We moeten nu even oppassen, hebben nog maar circa 120 pesos voor de volgende activiteiten: cenar, dwz avondeten. Het wordt een eenvoudige wok-maaltijd in de Galerias Abasto. Canyengue-les in een klein achterzaaltje achter een bar/café/restaurant. Lawaai van eetgasten, lawaai van de straat, van de ventilator. Twaalf paren op de vloer van pak-m-beet 4 bij 6 meter, dus erg krap. Maar wel leuk. Prijs van de les: naar eigen inzicht, doe zelf maar een duit in het zakje.

 

Om 11 uur afgelopen en dan per taxi snel naar Confiteria Ideal (kost 7 peso) omdat daar een nachtsalon is met optreden van 2 orkesten maar liefst. Entree 20 pesos p.p., voor begrippen hier is dat veel maar wij hebben nu nog geld over van onze 120 pesos, dus kunnen een glas wijn en fles water bestellen.

 

De orkesten zijn oude mannen. Eerst een orkest met 4 bandoneons, 5 violen, piano. Speelt suave, een prima dansgeluid. De zanger, ook een oude man, vind ik ook goed, Helma minder. Maar de sfeer, dansen op oude di-Sarli muziek levend gespeeld, is fantastisch. De zaal is druk, er staan extra tafeltjes en rond middernacht komt er nog een buslading dames binnen, wellicht toeristen die vergast worden op een echt traditionele tango-nacht ? De oude mannen spelen 10 nummers ofzo en zijn dan "op": bandoneon of viool inpakken, en wegwezen. Volgende orkest maakt aanstalten, iets minder oude heren.

 

Tussendoor worden enkele spectaculaire dansdemonstraties gegeven. Merk op: dans, niet per sé tango. De porteur is weer terug! De man is weliswaar de macho, maar de demonstratie wordt vooral gegeven door de dame. Ragdun, fraai toiletje, lang haar en hoogste hakken. En razendsnel met de benen.

De porteur in het klassiek ballet was een man die alleen diende om de vrouw vast te houden in haar pirouetjes, en om haar mooi over het toneel te dragen. In het klassiek ballet is die rol verdwenen, niet interessant. Maar in deze dansdemonstraties is de man in deze rol weer volop terug.

 

Het tweede orkest speelt in de stijl van d'Arienzo. Met een fors volume en behoorlijk staccato. De dansers op de vloer gaan meteen ook woester aan de slag, wij ook. Het orkest heet Koningen van de Tango, "Los Reyes del Tango". Maar omdat ze hier de y als sj uitspreken klinkt het in onze oren als: Los Restjes del Tango.

We vertelden hoe we zaterdag 6 oktober over een steenslagweg van de Quebrada de Humahuaca, provincie Jujuy, 50 kilometer hebben gekluund naar Iruya, in de Quebrada de Iruya. Hoewel Iruya in de provincie Salta ligt, aan de andere kant van de waterscheiding, is er maar 1 weg naartoe, en die gaat dus over een pas. Die is 4000 meter hoog en het waait er altijd. Op de weg erheen leidt de weg diverse malen door een stroompje, dus flink gas geven met de auto en spetteren maar. We komen enkele auto's tegemoet, en we worden ook ingehaald door snelheidsduivels. Four-wheel drives die wel 35 of 40 kilometer per uur gaan. Oh ja, en nog de diverse lijndienst bussen. Hoog in de bergen zien we ook nog twee jochies, schaapherders midden in het nergens.

 

De Quebrada van Iruya is stijler dan die van Humahuaca. Alle ansichtkaarten laten hetzelfde beeld zien: een idyllisch geel kerkje, blauw dak, romatisch tegen de bergwand geplakt. Hmmm ... armoe troef. Ondank de vieze, volledig bestofte auto, voelen we ons rijke kapitalisten als we tussen de vele mensen door het plaatsje in rijden op weg naat de Hosteria. Luxe tent !

 

We informeren naar het feestprogramma maar er is geen printje van, en niemand weet alle details. De portier zegt dat het vanavond om 9 uur begint, op het terras zegt een belgische dermatoloog met partner (... congres in BsAs gehad) om half acht, weer anderen zeggen vanavond om 11 uur en morgen weer. Het blijkt allemaal waar te zijn. Dat werkt als volgt.

 

Vanaf een uur of zeven, half acht kan iedereen in de kerk terecht om voorbedes te vragen (een paar pesos en de man noteert het voor je). En om te kijken naar de heiligenbeelden die later zullen worden rondgedragen in de processie. Langzamerhand stroomt de kerk vol, elk kwartier worden de klokken gezellig geklept.
Opeens blijkt tegen negen uur dat de mis al begonnen is. Buiten donkert het, binnen branden de lichten en weerklinken stemmen, de deur blijft gewoon open en het wordt steeds drukker in de kerk. Dringen. Mensen persen zich naar binnen, komen naar buiten, ook het voorplein raakt nu helemaal vol deels met toeristen, deels met wachtende mensen.

 

En tegen half elf, elf uur is de mis afgelopen en vangt de processie aan. Voorop gaat een klein groepje dansers, allemaal verkleed, deels ook gemaskerd, duivels en ruiters onder leiding van een koe. Zij dansen achterwaarts, dwz met het gezicht naar het beeld van Maria die na hen in de processie komt. Na Maria komen nog minstens 15 andere heiligenbeelden. Allemaal op fraaie draagbaren, versierd met plastic of papieren bloemen in rood, geel, wit, roze. Er is een spreekstalmeester die elk beeld uit de kerk verwelkomt met naam en toenaam: Maria Virgen del Rosario (die is de plaatselijke heldin van Iruya zelf), Virgen del Milagro (die van Salta), Maria Virgen del Valle Rodeo ofzo, Maria Virgen de Lujan, Maria van Fatima. Ook nog St Rochus, en de Señor del Milagro (eveneens van Salta) en nog zo een aantal. Fuerte Applausa !

 

Het lijkt erop dat alle Maria's als aparte entiteiten worden gezien. Niet als verschillende beelden van dezelfde persoon. Later komen we dat ook tegen in andere kerken: meerdere Mariabeelden als aparte heiligen elk in hun eigen kapel of nis. Curieus. 

 

Na het vertrek van de processie daalt een afwachtende rust op het plein neer. Hoewel: uit de kerk moet nog één groot beeld van Christus aan het kruis naar buiten worden gedragen. "Hombres, hombres !" wordt geroepen, jullie zijn nodig als drager! En met veel moeite komt het beeld, in plexiglas omkasting, precies door de deur naar buiten (de mannen moeten door de knieën) en wordt pontificaal midden voor de kerk geplaatst op een tafeltje. Daar komt de processie alweer retour en gaat er van alles gebeuren. Hoewel wij niet precies kunnen volgen waarom en wat. Hier de synopsis:

 

- alle dragers in de processie stellen zich op, met de beelden op hun nek, in een kring rond het plein. Zodat de meeste toeschouwers niet zo veel meer kunnen zien (ik nog wel, want ik ben lang)
- de dansers doen een dansje in de richting van het Christusbeeld. En ze doen een eenvoudig rondedansje (kunnen wij ook...)
- er worden belangrijke boodschappen van de bisschop en andere hoogwaardigheidsbekleders opgelezen
- het plein voor de kerk wordt omgedoopt in Plaza Virgen del Rosario: kennelijk omdat het feest voor de 337e keer wordt gevierd (wat een raar getal, maar het is dus al heel lang bestaand want het is maar eens per jaar: de eerste zondag van Mariamaand oktober)
- er wordt een bos stro in de fik gestoken, en de pastoor zegent het vuur (is dat wel katholiek??)
- er wordt siervuurwerk aangestoken waar twee van de dansers iets bij doen, maar wat het voorstelt ?
- dan is er mooi groots vuurwerk. Best vlakbij, best gevaarlijk. En ik kan het weten, want er viel echt een brok op mijn kop ! Kop d'r veur.
- alle beelden worden, in dezelfde volgorde waarin ze de kerk verlieten, weer naar binnen gedragen. Alleen het Christusbeeld gaat als eerste. Alle mensen zwaaien met hun zakdoekjes: tot de volgende keer !

 

En we gaan slapen.

 

Zondag 7 oktober
Ook vandaag is het dagprogramma een beetje ongewis, iedereen weet iets, niemand weet het precies. Eerst gaan Helma en ik maar eens een promenade maken, naar de rivierbedding waar talloze stalletjes koopwaar staan, met blauw plastic overdekt. Het is een soort jaarmarkt, er zijn hier weinig winkels en de mensen kunnen hier van alles kopen.

Natuurlijk truien en kleren enzo, maar ook:
- versterkende thee, voor een sexy uiterlijk of voor tegen buik- en gewrichtsklachten en nog veel meer
- gedroogd vlees, nog aan het bot. Hele en halve ribbenkasten te koop !
- blokken zout, waar het vee aan kan likken
- emmers en ander Blokker-artikelen
- vers gebrande cd's, hoezo legaal of illegaal ... Lex koopt er twee, met lokale muziek. In de auto zit een cd-speler, leuk om hier af te spelen maar of het in Nederland nog steeds leuk zal klinken??

 

Verder is er nog van alles te zien, zoals een dronkeman, vrouwen en oma's met baby op de rug, een 3x-voetbal-schieten-alle-blikken-omgeschopt-is-prijs tent, ringwerpen en als-ie om een flesje valt dan is het bankbiljet in de fles voor jou. En we spotten, hoog boeven ons zwevend tegen de bergen, condors! Echte. Dan lopen we terug naar het dorp.

 

Alwaar net de processie lijkt te beginnen ! De dansers zijn er weer, de toeristen met fotocamera ook. Ditmaal ook nog een detachement gauchos te paard, inclusief een schattig gaucha-meisje in roze kostuum, jaar of 5, te paard.
Hetzelfde laken een pak, dat wil zeggen: eindeloos wachten tot de processie echt begint. Ondertussen scoren wij empanadas in een comedor (kantine-achtig) en natuurlijk gebeurt het juist op dat moment. De processie vertrekt, dansers voorop, weer alle beelden ditmaal inclusief het grote Christusbeeld, en achteraan de gauchos. Naar een plein elders in het dorp waar volgens Helma ook een hele plechtigheid.

 

Na enige tijd keren ze weerom, het ritueel herhaalt zich: opstellen rondom het plein, voorlezen van boodschappen, een dansje. Ditmaal geen vuur (het is overdag en heet in de zon) maar de gauchos te paard komen een voor een naar voren, te paard, en bieden Maria een geschenk aan, een ring ofzo, die door de pastoor wordt ontvangen en bij het Mariabeeld gedeponeerd. Waarna gaucho en paard terugtreden, al dan niet met nukken, al dan niet met het laten steigeren van het paard. Is dat katholiek ??

Inmiddels is het tegen vier uur 's middags, we gaan terug naar de Hosteria om na te genieten, uit te rusten, avondeten. We zitten nog even op het terras, om de nog steeds circelende condors te spotten. En we worden bovendien verrast door een kolibri naast het terras! Ruim 15 cm groot, een reus onder de kolibri's, ik wist niet dat ze bestonden maar onmiskenbaar.

 

Dan gaan we eten. En we gaan slapen. Voor ons is het afgelopen, maar voor de mensen van hier niet. Het blijft de hele nacht een feestgedruis. Pas tegen het ochtendgloren tegen vijven wordt het opeens stil, alsof de schakelaar is omgezet.
Als we vertrekken blijkt dat het tentenkamp in de rivierbedding nog volop staat, maar dat er hier en daar auto's worden beladen voor vertrek. Kennelijk reizen de mensen pas in de loop van maandag af. Wij niet, wij zijn vroeg op pad want we zijn op vakantie en dus willen we heel veel zien.

 

Bijvoorbeeld Chicoana: de Rough Guide prijst het aan als mooi plaatsje, maar het is een vlek van niks. Zo groot als Krachtighuizen, alleen dan met een rechthoekig stratenpatroon en met veel jeugd die niks beters te doen heeft dan in het internetcafé biljarten en ploing-games spelen.